nlenfrde

Al vrij snel nadat ik mijn ex-partner had verlaten, voelde ik het contact met onze beide dochters door mijn vingers glippen. Ik kon er geen vinger op leggen, maar het contact verliep moeizaam. Over de scheiding zelf en de bijkomende emoties kon niet gepraat worden. Ook de situatie thuis bij hun vader en zijn nieuwe vriendin kon geen onderwerp van gesprek zijn. Op basis van een gesprek van slechts 15 (!) minuten met onze beide dochters, besloot de rechter tijdens de eerste zitting rondom de scheiding, dat het hoofdverblijf aan mijn ex-partner toegewezen zou worden. Mijn dochters hadden haar schijnbaar verteld dat ze dat graag wilden... Bizar, van het ene op het andere moment wordt het ouderschap je ontnomen, ruim 15 jaar liefdevolle opvoeding tellen ineens niet mee...

Er volgden 4 jaar met moeizaam contact, waarbij de symptomen van ouderverstoting steeds duidelijker werden; gebrek aan empathie, volledige aanbidding van hun vader, geen antwoord op telefoontjes en appjes als ze bij hun vader waren. Na elke weekend dat ze bij mij, hun moeder, waren had ik bovendien het gevoel dat ze blij waren weer op zondag avond naar hun vader te mogen. Bovenop de financiële ellende toegebracht door mijn ex-partner, waarvoor onze dochters totaal geen empathie toonden, werd het mij op een gegeven moment teveel. In een boze bui heb ik hen gezegd voorlopig maar bij hun vader te blijven als hij zo fantastisch was.....

 

Het was december 2014 en van ouderverstoting had ik nog nooit gehoord.

Toen na een aantal weken de boosheid weer gezakt was probeerde ik het contact te herstellen, conflicten dien je tenslotte op te lossen, bleek dit onmogelijk. Telefoontjes werden niet beantwoord, net zo min als apjes, sms berichten, e-mails... Persoonlijk contact door bij hun vader thuis aan te bellen was ook niet mogelijk, ze durfden de deur niet open te doen. Op de momenten dat mijn ex-partner de deur open deed, kreeg ik de mededeling dat onze dochters niet meer geïnteresseerd waren in contact met hun moeder. Deze mededeling werd later kracht bijgezet door een contactverbod, mijn dochter zou bang zijn dat ik haar diploma uitreiking zou verstoren.... Rechter J. Klomp - Rechtbank Rotterdam kon geen begrip tonen voor mij weigering tegenover onze eigen kinderen in een procedure op tegenspraak te verschijnen. Had niet de wijsheid om onze dochters te adviseren dit geschil buiten de rechtbank op te lossen. Volledig gebrek aan relationeel inzicht of misschien arrogantie omdat ik niet was verschenen, zette hem er toe aan het verzoek te te wijzen, op boete van €250, per overtreding.

Binnen korte tijd volledig gewist uit het leven van onze kinderen.

Ook ik ben gaan googelen; kind wil ouder niet zien na scheiding. Een wereld van ellende ging open, die bovendien nog een naam had: ouderverstoting. Op een gegeven moment kwam ik terecht op de site van Herken Ouderverstoting en na verloop van tijd ben ik actief gaan posten. Eind 2016, ben ik op verzoek van Anne Marie medebeheerder geworden van de facebook site, en me meer en meer gaan inzetten om dit grote onrecht dat kinderen en ouders aangedaan wordt, te bestrijden.

Het voelt alsof ik in een heel slechte B-film zit, waar geen einde aan komt.

Het is een harde strijd; want onze overheid houdt de verstoting in stand, gooit zelfs olie op het vuur, door bij een scheiding de procedure op tegenspraak toe te passen. Terwijl er eigenlijk alleen maar hulp nodig is, hulp die ervoor zorgt dat een gezin de stap van 'gezin-voor-de-scheiding' naar gezin-na-de-scheiding' goed kan maken, waarbij het kind de verbindende factor wordt. Psychologie speelt is proces een heel grote rol, juridische procedures werken volledig averechts, maken de problematiek slechts groter.

Qua bewustwording hebben we inmiddels veel bereikt, nu gaan we toewerken naar een oplossing.

Net zolang totdat deze website opgeheven kan worden, omdat ouderverstoting geen kans meer krijgt!

 

Marieke van Woerkom