Menu
nlenfrde
Sinds 1-1-2018 is dit het schrikbarend aantal kinderen van verstoten ouders:

Als we er niets tegen doen zullen er dit jaar nog eens 2069 kinderen de dupe worden van ouderverstoting, dat zijn gemiddeld 2 kinderen per uur!

Mijn leven gaat nu verder maar heb toch nog mijn bevindingen naar alle betrokken instanties gestuurd. Ook om te zorgen dat een ieder die hier straks misschien eens mee te maken krijgt weet waar hij in terecht komt.

Beste heer/mevrouw,

Hierbij een bericht m.b.t. alle instanties welke zich bezig houden met het welzijn van een kind.

In de afgelopen 10 jaar ben ik met vele van jullie instanties in aanraking gekomen omdat ik vader van een zoon ben welke door de moeder plotsklaps is meegenomen uit ons huis en waarmee ik heel moeizaam tot een omgangsregeling kan komen. Doordat ik van de ene instantie naar de andere instantie werd gestuurd en er nooit wat concreets werd gedaan is de situatie nu zo dat mijn zoon geen enkel contact meer wil met mij en mijn familie. Dit terwijl hij altijd heel erg graag naar mij en mijn familie ging en het altijd een feest was als hij er was.
Deze situatie hebben wij al een paar jaar voor dit moment aangegeven dat het gaan gebeuren echter men heeft nog nooit een actie hier tegen ondernomen.
Het fenomeen ouderverstoting is een groot taboe bij de instanties en het PAS syndroom wordt niet erkend. Mijn tussen persoon van Veilig Thuis (mevr. A. Stoker) wist niet eens wat er onder PAS werd verstaan! Dan heb je zelfs te maken met personen die hiervoor een opleiding moeten hebben genoten en geen idee hebben wat het inhoudt.

De weg van de minste weerstand wordt bewandeld en dat betekent dat er altijd één ouder moet worden verwijderd uit een kind zijn leven en dat is in 99 van de 100 gevallen de vader.

Op tactische wijze gebeurd dit:

1. Eerst toont men medeleven en geeft men je vertrouwen dat men er alles aan gaat doen om het contact te herstellen.
2. Het laten invullen van lijsten om meer over je te weten te komen.
3. Het doorspelen van deze informatie naar de moeder en daar goede gesprekken mee voeren.
4. De vader in de jarenlange “wachtkamer” laten zetten tot het gaat irriteren en zo een negatieve reactie van vader uit te lokken en ondertussen overal maar medewerking aan hem vragen.
5. Vervolgens melden bij alle betrokken partijen dat vader ongeduldig en agressief is en een gevaar voor zijn kind zal zijn.
6. Verbanning uit het kind zijn leven.

Dit proces kan jaren in beslag nemen zonder dat er maar iets gedaan wordt aan het herstel van het contact. En waarom?

Dat is makkelijk uit teleggen : Een probleemzaak levert de organisatie een hoop geld op en hoe langer het dan ook duurt hoe meer cash er in het laadje komt. Kortom een kind in deze situatie is pure handel!

De zaak wordt niet of nooit opgelost maar gerekt tot een jarenlange strijd vanwege financiële redenen.

In Nederland zijn heel veel vaders die hiermee te maken hebben en stuk voor stuk vertellen ze hetzelfde verhaal. Toeval?? Nee, want dit is namelijk de handelswijze. Echter beseft men niet wat voor een impact dit heeft op iemand zijn leven, er zijn genoeg voorbeelden van vaders die gekke dingen hierdoor hebben gedaan. Gekke dingen die je als ouder niet zou kunnen voorstellen en nooit zou kunnen doen. Maar de realiteit is waar dat sommige vaders tot het uiterste gedreven zijn en hierdoor in complete gezinsdrama’s terecht zijn gekomen. Niet te bevatten maar wel begrijpelijk als je er zelf ook mee te maken hebt. Het ergste is vaak nog dat je achteraf hoort dat Jeugdzorg op de hoogte was van de situatie van het gezin. Onbegrijpelijk!

Naast Veilig Thuis hebben we dan ook nog een hoger orgaan, de Raad van de Kinderbescherming (RvK). Zij worden geacht om nog specifieker met een zaak om te kunnen gaan en eventueel Veilig Thuis te kunnen overrulen echter ook daar bezit men niet over de kennis om dit soort zaken te kunnen oplossen en waaien dan ook gewoon mee met de wind die Veilig Thuis heet. En ook daar geldt natuurlijk: “niet het kind staat voorop maar de inkomende geldstroom moet gecontinueerd worden”.

De hoogste instantie in Nederland is dan de rechter. Een rechterlijke uitspraak moet toch nageleefd worden? Niet dus!

Na de uitspraak kom je weer terecht bij Veilig Thuis en zij moeten zorgen dat het vonnis uitgevoerd gaat worden. Alleen deze organisatie geeft vaak aan dat het in strijdt is met het belang van het kind, oftewel de inkomende geldstroom komt in gevaar. Dit is nu de cirkel waarin je je als kansloze vader gaat begeven en het hele verhaal begint weer van voren af aan. Wat leidt tot frustratie en ongelukkigheid.

Binnen de organisaties zijn er dan ook nog de klinieken waar je eventueel ook nog met je zoon of dochter naar toe kunt om hem of haar te laten onderzoeken. Dat zijn klinieken (MoleMann Menthal Health, dhr A. van der Meer) waar Veilig Thuis waarschijnlijk contracten mee heeft lopen want je mag namelijk niet zelf op zoek gaan naar een geschikte kinderpsycholoog. Ook hier sta je versteld van de lange wachttijd die je voorgeschoteld krijgt. Men rekt de tijd gerust op tot een half jaar alvorens je de eerste afspraak kunt hebben. Vervolgens wordt er uitgebreid gesproken met één van de ouders (moeder) en mag vader zich een aantal weken later melden om te horen te krijgen dat er niets aan de hand is en dat je de situatie moet accepteren en hopen dat hij of zij wanneer ze volwassen zijn misschien eens op de stoep staan. Weer ¾ jaar verder zonder enig positief vooruitzicht. KASSA!

Ook een mediation traject (Meinema Mediation) is een optie maar ook daar hetzelfde verhaal. Het vooral luisteren naar één kant van het verhaal en vervolgens blijven volhouden dat men neutraal is in deze zaken. Ook daar sta je versteld van de mogelijkheden van de moeder. De afspraken die gemaakt worden en door haar niet nageleefd worden, worden met de mantel der liefde behandeld. De hoop op een goede oplossing te komen veranderd al snel in verbazing en ongeloof. Het niet willen begrijpen van de frustratie van de vader is een punt waar ook deze organisatie zich mee bezig houdt. Maar wat maakt het uit? Een nieuwe aanmelding levert ook voor deze tak een som geld op.

Ik ben gestopt met intensief vechten voor een kansloze zaak omdat er meer mooie dingen in het leven zijn en alle betrokken organisaties toch een gemeenschappelijk doel nastreven. En dat is zeker niet het belang van een kind. Mijn strijdt geef ik zeker niet op maar genieten van mijn 2 kleine dochters heeft nu de prioriteit want zij hebben ook een vrolijke vader nodig die er voor hun is. Iets wat ze nog weinig hebben meegemaakt.

Ik ben zeer teleurgesteld in de werkwijze van de instanties en de medewerkers en ben ook van plan om iedereen te waarschuwen die met hen in aanraking kunnen komen. En derhalve zal ik dan ook maar namen gaan noemen van de betreffende mensen om hele grote teleurstellingen te voorkomen voor alle vaders die hun kinderen wel lief hebben maar door de geldlust van de instanties geblokkeerd worden.

Met vriendelijke groet,

J. Blaauw (vader van Wesley Blaauw)

 

Ik heb te maken met ouderverstoting.

Niveauverschil

Mijn dochter wil me niet meer zien en geeft verschillende dingen aan om me niet meer te hoeven zien. Zoals vele websites aangeven zijn dat onzinzaken om maar van het gezeur af te zijn. Juist de dingen die elk kind over zijn of haar ouder vindt op die leeftijd.
Tijdens mijn huwelijk zijn er diverse voorvallen geweest waarbij mijn ex en ik van mening verschilden. Daarbij drukte zij steeds haar stempel op de zaak. Wat ik ook zei, het maakte haar niet uit en drukte haar zin door. Tenslotte was zij degene die onze dochter opvoedde. Naar mijn mening is het zo dat het niveauverschil tussen ons hetgeen wat tot de breuk heeft geleid.

Alles wat ze zei kon ik eenvoudig in twijfel trekken of gewoon heel simpel afschieten. Om van veel gezeur af te zijn geef je dan op een gegeven moment maar op. Dat is iets wat ik zeker niet had moeten doen. Bekenden die kwamen aanzetten met “vind jij het normaal hoe je dochter tegen je praat en doet” heb ik destijds niet genoeg opgemerkt. Wel heb ik dit met mijn ex doorgesproken maar ze wilde alleen maar weten wie dat had gezegd maar de boodschap zelf kwam niet over. Vele argumenten van haar kwamen van anderen. Over mijn karakter en dat dat niet te veranderen was.

Dat een ander weer op dezelfde manier de opvoeding deed en dat ook niet met haar man overlegde. Dat de glans van ons huwelijk af was omdat ik contact had gehad met iemand. Kortom alles van anderen werd uit de kast getrokken om er maar voor te zorgen dat ik in een kwaad daglicht werd gezet. Omdat niets van haarzelf kwam werd ze voorspelbaar.

Zitting

Tijdens de zittingen is dat wel makkelijk. Omdat ze zo voorspelbaar was geworden kon ik mijn advocaat zelfs tot op de cent nauwkeurig aangeven wat ze aan alimentatie zou gaan vragen. Ook wist ik elke keer wat er zou gebeuren tijdens of voor de zittingen. Ik heb voor de laatste keer dat er stukken naar de rechtbank moesten aangegeven bij mijn advocaat dat ze moest wachten en de stukken zo laat mogelijk moest insturen omdat er alleen maar gereageerd werd op de stukken waar mijn advocaat en ik zo druk mee waren geweest. Wat schetst onze verbazing? Er wordt uitstel aangevraagd. Hebben ze alsnog de mogelijkheid om te reageren op die stukken.

Erg boos was ze dat ik had aangegeven dat het traject, wat we lopen bij een jeugdhulpverleningsinstantie, tot eind september zou lopen. Wie ik toch wel niet was om aan te geven dat het allemaal zo lang moest gaan duren. Als bewijs had ik een kopie van de stukken van de instantie meegestuurd waarin stond dat het traject tot eind september 2017 zou lopen. Die heeft ze zelf ook gekregen maar natuurlijk maar weer half gelezen. Over het lezen van stukken gesproken. Dat stuk moesten we natuurlijk eerst controleren op fouten. Volgens haar was het stuk goed en kon zo naar de rechtbank.

Ik heb het goed gelezen en op de voorpagina stond iets in de geest van “het traject aangaande uw zoon…………………..”. Ik wordt niet op de hoogte gehouden van hoe het met mijn dochter gaat maar dat ze inmiddels een zoon was geworden was me even ontgaan. Toen ik met kerst een kaartje wilde sturen viel me op dat ze dezelfde postcode hadden dan ik. Nu is de plaats waar ik woon niet zo groot maar dezelfde postcode hebben we zeker niet.

Mediators

Ook bij twee mediators werden geen stukken gelezen. Dat zorgde ook weer voor de nodige problemen. Ze had de stukken al getekend terwijl ik ze graag eerst even wilde lezen. Het stikte van de fouten waarop ik niet wilde tekenen voordat de fouten er uit waren gehaald. Zelf ben ik maar aan de slag gegaan met de documenten te herschrijven omdat ik beide niet aan het verstand gepeuterd kreeg wat de fouten waren en hoe die herzien moesten worden. Mevrouw de mediator was erg boos toen ze de stukken onder ogen kreeg. Dit was niet meer het plan wat ze had opgesteld en volgens haar zorgde ik alleen maar dat de kloof tussen onze dochter en mij steeds groter werd. Het enige wat ik veranderd heb is de ontbrekende stukken (die zomaar verdwenen waren) uit een standaard ouderschapsplan gehaald en die er bij in gezet.

Die stukken kun je zo van Internet halen. Da’s verrekte handig dat Internet. Ook heb ik belastende stukken geschrapt uit het plan. Omdat er verder nog niets rond was wilde ik eerst weten wat ik aan kinder- en partneralimentatie kwijt zou zijn voor ik beloftes ga doen in verband met zakgeld en bijdragen in de schoolkosten. Daarover stond wel een erg vinger wijzend stuk in het ouderschapsplan. Na overleg met mijn advocaat het ouderschapsplan toch maar naar de mediator gestuurd met als gevolg dat ze eigenlijk wel wilde stoppen omdat ik met mijn advocaat contact had gehad over wat er was besproken en in het ouderschapsplan stond. Omdat mediation traject 1 al was gestopt voor het echt begon had ik mijn advocaat al gevraagd wat er ging gebeuren wanneer het niet zou lukken met mediator 2. Was volgens mijn advocaat geen probleem want dan gingen we de scheiding gewoon zelf aanvragen.


De laatste een na laatste sessie bij mediator 2: Mevrouw was boos omdat ik contact had gehad met mijn advocaat. Ze zei nog nadrukkelijk dat ik niet kon scheiden zonder haar. Dat is natuurlijk uitdagen en van een uitdaging ben ik niet vies. Twee dagen nadat ze me de uitdaging had gegeven had ik al gewonnen. Bij iedereen die ermee te maken had was, nog twee dagen later, een enveloppe op de mat gevallen dat de scheiding was aangevraagd.
Punt twee is dat ik me niet laat bedreigen door een mediator die al haar certificaten onder een glasplaat op een dressoir heeft liggen.

De eerste keer dat ik er was heb ik even staan kijken bij de papieren. Ze vroeg of ik niet onder de indruk was van de vele papieren. Nu heb ik zelf ook een beetje gestudeerd en was inderdaad niet onder de indruk. Ik heb meer certificaten en die zeggen me niet zo veel. Het gaat er om wat je er mee doet. De helft van de papieren die ik ooit heb gehaald kunnen zo bij het oud papier. Ze hebben voor mij geen waarde meer omdat ik in mijn huidige werk er niets mee kan of doe en weer anderen krijg je op basis van deelname.
Ik heb me goed ingelezen op het Internet over de wet en regelgeving. Ook ben ik veel gaan lezen over ouderverstoting. Ik ben daar van geschrokken. De verstoten ouder maakt geen enkele kans wanneer de verstotende ouder niets wil. Daar is geen doorkomen aan.
Nu is het zo dat mijn ex een LBO-opleiding heeft genoten en ik met eerst alleen mavo heb doorgestudeerd tot HBO. Ze verweet me vaak dat ik te snel ging en dat ze me niet kon volgen.
Zou het zo kunnen zijn dat het niveauverschil te groot is geweest?

Ouders die het niet zien of willen zien:

Tijdens een bijeenkomst van lotgenoten in januari hoorde ik tot mijn grote schrik dat de ouderverstoting al begint ver voordat de scheiding een feit is. Als ik achteraf terug denk is dat ook zeker bij mij gebeurd. Ik mocht niet vragen hoe het op school was geweest. Tenslotte had ze dat al een keer verteld en een keer was toch zeker wel genoeg. Ik mocht niet weten hoe het was geweest op de sport die moeder en dochter samen bezochten.
Nu is er iemand in mijn naaste omgeving die ook al min of meer verstoten wordt door zijn eigen dochter.

Ik wil me nergens mee bemoeien maar zie het misgaan. Zijn “lieve” vrouw heeft tegen zijn dochter gezegd niet met de vader te hoeven praten wanneer moeder er niet bij is. Dat geeft een beetje een vreemd gevoel toch? Zijn dochter heeft nu een vriendje en hij zegt haar vaak dat de manier waarop ze tegen haar vader praat niet normaal is. Het vriendje heeft dus de positieve invloed op de dochter die het nodig heeft. Het gekke is dat mijn ex en zijn vrouw geode vriendinnen zijn/waren. De vreemde gedachten die de dames hebben zijn dus blijkbaar over en weer gegaan. Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Het bespreekbaar maken van ouderverstoting maakt misschien meer kapot dan dat het oplost.

Heeft het zin om er tegenin te gaan?:

Wat ik tot nu toe bereikt heb is dat mijn bankrekening een grappig feit vertoont. Wanneer ik naar de bank ga om geld te pinnen loopt mijn saldo op. Ik had eerst helemaal niet gezien dat het enorme bedrag wat er stond negatief was.
Wanneer je leest op het net dat er enorm veel mensen zijn die bakken met geld uitgeven om hun gelijk te halen en het toch nooit krijgen denk je eerst dat jij de gene bent die dat wel eens even zal gaan veranderen. Je leest je enorm goed in over het onderwerp en bereid je goed voor samen met je advocaat. Je hebt tenslotte al goed gezien in het Europees verdrag voor de rechten van de mens wat je rechten zijn.

Er is toch niemand die jou tegen gaat houden om je rechten te gaan halen? Na vele zittingen in de rechtszaal gaat je opeens een lichtje branden. Het heeft geen enkele zin. Vele leugens die over de tafel gaan maken je kapot en zonder schroom worden zaken verteld die niet kloppen of zo zijn verdraaid dat het net echt lijkt. De verstoten ouder wordt kapot gemaakt en kan alles wat hij heeft opgeven om maar een glimp op te mogen vangen van zijn of haar kind. Hoe zit het met het woord rechtsstaat? Moet dat niet een keer worden aangepast in de dikke van Dale? Hoe zit dat met het ouderschap wat zo keurig is omschreven? Waarom kan ik, als ik niet uit de ouderlijke macht ben gezet, geen contact hebben met mijn kind? Hoe kan het dat verstotende ouders zomaar hun gang kunnen gaan? Hoe kan het dat rechters zomaar voorbij kunnen gaan aan het Europees verdrag voor de rechten van de mens?

Zo zijn er vele vragen die steeds door mijn hoofd malen. Waarschijnlijk net als bij vele andere verstoten ouders. Wanneer komt de tijd dat we ons gaan verenigen in een soort van partij waarbij we allen een klein beetje geld opzij gaan zetten om samen een vuist te kunnen vormen tegen dit onrecht. Zolang ouderverstoting niet voldoende onder de aandacht wordt gebracht komt er niks van de grond. Er zijn nu veel kleine initiatieven die allemaal hetzelfde proberen te doen. Span samen om die vuist te kunnen maken. Deze week was de awareness dag voor ouderverstoting. Dan verwacht je toch wel iets in het nieuws te horen over het onderwerp. Ik was teleurgesteld dat dat niet gebeurde. Met mij waarschijnlijk nog meer mensen. Wie o wie gaat de handschoen oppakken en doet er iets aan?

 

Getuigenis:

Ik ben getuige van een situatie waarbij de moeder de foute ouder is. En ervaar hoe moeilijk het is voor de verstoten ouder dit zichtbaar te krijgen.

"Professionals"

In veel gezinsdrama’s heeft de dader een ernstige NPS ( Narcistische persoonlijkheidsstoring ) En over psychopathisch narcisme is te weinig of geen kennis bij de gehele keten van jeugdhulp verlening. Dus wordt het sluwe en manipulerende handelen van deze ouder niet doorzien. Waardoor de foute ouder geholpen wordt door de ondeskundigheid van de Jeugd hulpverlening , in deze ernstige vorm van kindermishandeling.

Het werkt naar 2 kanten verkeerd wanneer dit NIET door de zogenaamde professionals wordt (h)erkend. Zo krijgt de ouderverstotende narcist, wanneer de kinderen daar wonen, alle kans zijn/haar duivelse daden( stiekem) ten uitvoer te brengen, omdat deze de kinderen inzet als instrument en ze gewetenloos zwaar hersenspoelt,waardoor deze uit pure angst alles verklaren wat de N ouder van ze wenst. En wanneer de kinderen bij de goede ouder wonen en deze aangeeft dat het voor de kinderen gevaarlijk is verplicht naar de N ouder te moeten gaan , wordt dit dus ook niet erkend. In beide gevallen zijn vooral de kinderen, maar ook de goede ouder, het slachtoffer. En worden de kinderen in levens gevaarlijke situaties gebracht. Zonder een enkele bescherming tegen dit gevaarlijke geweld.

De grote fout

De grote fout in deze situaties (die overigens zeer gecompliceerd zijn, wanneer er niet de juiste kennis bestaat) is ……..dat er niet aan waarheidsvinding wordt gedaan en alle bewijsbare feiten, die wel in het torenhoge dossier staan, door een heel leger aan professionals als niet bestaand of ernstig alarmerend gewoon terzijde worden geschoven . Op het moment dat je noodgedwongen in de klauwen van deze hulpverleners valt, word je dus tot slachtoffer gemaakt en wordt de leugen waarheid, en de waarheid leugen . Ik begrijp dan als buitenstaander met kennis van in dit geval , een 13 jaar lang dossier NIET dat ook nog eens de goede ouder, die dus de waarheid verteld, niet deskundig wordt genoemd en zijn/haar verklaringen als kwaadsprekerij over de ex partner wordt gezien, terwijl juist die ervaringsdeskundige de enige echte deskundige is, en deze uiteindelijk door alle dan in werk tredende werk protocollen buiten spel wordt gezet !

Dossier

In dit geval, bestaat er een overduidelijk dossier, waarbij de vader al van af dat zijn kinderen klein zijn, de hulpvrager voor de veiligheid van zijn kinderen is.
Als zijn kinderen (een tweeling – jongen en meisje) inmiddels nu 16 jaar, nog baby’s zijn maakt vader als eerste een melding van zorg bij de huisarts. En wel dat het hem zorgen baart, dat moeder geen empathie voor haar baby’s heeft. Zo wil ze nooit met de baby’s zitten of ze knuffelen en ‘zegt dat ze het daar benauwd van krijgt’. Vader die een eigen zaak heeft, geeft deze op om de baby’s te verzorgen. Vervolgens verandert moeder stiekem zonder vader in te lichten met de baby’s van huisarts.

Als de kinderen rond de 3 jaar zijn, begint moeder de kinderen te slaan. Vader zoekt weer hulp en jeugdzorg en een leger van hulpverleners passeren de revue. In elk eind dossier staat te lezen : ‘moeder weigert elke hulp, moeder heeft psychische problemen, moeder heeft geen sterke opvoedingsvaardigheden en heeft hulp nodig‘, dus bewijzen genoeg zeg ik als leek ! Vader meldt ook dat zijn kinderen van de buitenwereld geïsoleerd worden door moeder (bekend bij narcisme, al weet vader dat dan ook zelf nog niet), zo mogen familie en vrienden NIET meer thuis komen van moeder, en mogen de kinderen NIETS leuk vinden wat vader doet. Bij elk verzet van vader komen er dagelijkse schreeuw-, gooi- en smijt tirades,waar de kindjes bij zijn. Als moeder de kinderen slaat en vader er natuurlijk tussen springt om zijn kinderen te ontzetten, waardoor soms door buren vanwege het gekrijs de politie wordt gebeld ….verklaart moeder huilend, dat zij niets doet, maar dat het vader is die haar slaat! Als er door leerkrachten die juist een goed contact hebben een zorgmelding wordt gedaan tegen moeder, wordt ook deze leerkracht door moeder buiten spel gezet. En verbiedt moeder deze leerkrachten nog contact te hebben met haar kinderen. Of verplaatst de kinderen naar een andere school .

Niemand en dan ook niemand kan moeder verplichten aan welke hulp of therapie mee te doen. Zo mogen kinderen niet mee op schoolreis (vader forceert dit wel hetgeen weer nieuwe rellen veroorzaakt). Waardoor de kinderen bij alles wat ze leuk vinden, door moeder tussen 4 muren worden afgestraft.  Naarmate de kinderen groter worden, moeten ze 24/7 aanhoren dat vader slecht is, en ze in een gesticht wil stoppen en dat alles buiten de deur, zonder toezicht van moeder, slecht is. Zijn zoontje wordt ook nog eens door moeder tegen zijn tweeling zus opgezet. Er wordt wel geconstateerd dat de kinderen angsten hebben, maar elke hulp en in gang gezette therapie, wordt door de moeder wederom stop gezet.

Als de kinderen bijna 12 jaar zijn besluit vader, die altijd bang is geweest het huis te verlaten, dat er geen andere keus is dan de scheiding aan te vragen en een eigen huis te zoeken. Dit omdat hij zonder een eigen, aan alle eisen voldoend huis geen kans heeft zijn kinderen in veiligheid te brengen . In overleg met de Gezinsvoogd die dan al 5 jaar bij het gezin betrokken is, en die hij verzoekt extra op de veiligheid van zijn kinderen te letten, maakt hij de voor hem zeer zware stap. Hij is er dan inmiddels van overtuigd dat er iets ernstigs mis is met moeder, maar wanneer hij dit aangeeft krijgt hij te horen, dat hij geen professional is ! Van af het moment dat vader het huis verlaat, wordt de GV niet meer door moeder toegelaten! Deze maakt daar geen enkele melding van waardoor er niets tegen moeder wordt ondernomen. Na 10 pogingen binnen gelaten te worden, besluit de GV dan de kinderen op school te bezoeken. En wat er dan gebeurt gaat elke deskundigheid en bescherming van deze 2 kinderen te boven.

Bij deze 1e ontmoeting zonder het wakend oog van moeder, legt zijn dochtertje de volgende verklaring af : ‘Dat moeder haar sinds papa weg is , al 4x met een mes in de hand bedreigd heeft haar tong eraf te snijden , als ze ook maar tegen iemand durft te zeggen haar papa te willen zien’. Waarbij haar broertje het mes moet aangeven en dat uit angst voor mama ook doet !!!!! ” Dan wordt vader hierover ingelicht, die smeekt de GV nu voor de veiligheid van zijn kinderen in te grijpen. Waarop de GV zegt ‘dit kan zomaar niet , ik moet deze verklaring van het kind, volgens protocol van Jeugdzorg nu eerst aan de moeder gaan melden’ ?????!!!!!!!!!!. Als vader zegt ‘dat kan toch niet, want mijn kinderen worden al door moeder gegijzeld en lopen dan gevaar na deze bekentenis’ is het antwoord: ‘protocol is protocol’ (dit alles staat ook in het dossier ). En de veiligheid van de kinderen is dan ondergeschikt aan het protocol.

En aldus geschiede …………..van af die dag nu 4 jaar geleden, verklaren beide kinderen systematisch ……’we willen onze vader nooit meer zien.’ En wordt vader verzocht zijn kinderen maar even met ‘rust ‘ te laten. Hij heeft nu dus geen recht meer zijn kinderen nog te zien. Er volgt een onderzoek van de Raad van Kinderbescherming. Het advies is dan dat vader zijn kinderen zo snel mogelijk weer moet zien. De rechter doet deze uitspraak en legt de moeder op zich onder behandeling van een psychiater te stellen . Moeder lapt wederom beide uitspraken aan haar laars, wederom wordt er NIETS tegen de moeder ondernomen. Wel stelt de rechter voor de kinderen bij Jeugdzorg weg te halen en ze onder toezicht /bescherming van een bijzonder curator te stellen .

Bijzonder Curator

De Bijzonder Curator handhaaft wel dat in het belang van de rust voor de kinderen, vader ze nog steeds niet mag zien. Wel ziet hij dat de kinderen angst hebben en stelt weer voor, dat de kinderen onder behandeling van de zoveelste kinderpsycholoog worden gesteld. Ook meldt hij dat het mogelijk is dat kinderen niet hun eigen woorden, maar die van de moeder spreken. Maar professioneel bevoegd om een diagnose te stellen is hij niet. De kinderen lopen dan 2 jaar onder behandeling bij deze psycholoog, en zijn slechts enkele keren geweest omdat moeder of kinderen steeds afbellen. Dus hoe professioneel is deze psycholoog? (Kinderen zijn handel en er wordt veel geld aan verdiend) Als vader uiteindelijk contact opneemt met deze psycholoog krijgt hij te horen ‘vanwege mijn beroepsprotocol mag ik aan u geen info geven.’ En na enig aandringen op de vraag: ‘maar weet u nu eindelijk wel waar hun angsten vandaan komen’?, is het antwoord: ‘de kinderen zeggen aanhoudend en alleen maar dat ze u niet willen zien, dus ga ik niet tot de KERN’ om het vertrouwen tussen mij en de kinderen niet te schaden! Dus een deskundig advies aan en van de bijzonder curator komt er dus niet !

Wel vraagt de bijzonder curator na 2 jaar, aan de rechter om uit deze zaak te mogen stappen met de woorden ‘ik heb gefaald om dit tot een goede oplossing te brengen’. Wel voegt hij toe, dat vader een betrokken vader is, maar dat het hem niet gelukt is goed contact met de moeder te krijgen …..Wel heeft moeder nadat vader zijn kinderen dan al 3 jaar niet heeft gezien, opeens een nieuwe ‘bom’ gegooid en wel dat vader de kinderen ook wel eens raar aangeraakt heeft in het verleden, waarvan zij overigens geen aangifte bij de politie wil doen. Als vader dan zegt wel aangifte te doen van deze zo plotselinge zeer zware beschuldiging, adviseert de Bijzonder Curator hem dat NIET te doen, omdat hij en de andere professionals deze bommen wel herkennen en er dus niets mee gedaan zal worden .

Vader doet deze aangifte wel ! Ik ben daarbij aanwezig en citeer de dienstdoende agent. ‘Mijnheer dit soort plotselinge beschuldigingen zijn bij ons wel bekend, en als we ze allemaal moeten onderzoeken hebben we er dagwerk aan. Daarom wordt u aangifte ook eerst bij een professional van de zedenpolitie gelegd , die dan bepaalt of er een onderzoek moet komen.’ Vader zegt dat hij elk onderzoek toe staat, maar met zijn aangifte wordt NIETS gedaan.

Inmiddels gaan de kinderen dan naar de middelbare school, die de kinderen plaatsen zonder handtekening van vader. Omdat moeder daar zegt dat vader al jaren niet in het leven van de kinderen bestaat ! Het kost vader 7 maanden uit te vinden op welke school zijn kinderen zitten. Hij vraagt dan een gesprek aan op school. Waarbij de zorgcoördinator van die school zegt ‘blij te zijn de vader te leren kennen’, omdat zij wel signaleert dat er in dit geval met zijn dochter wel vragen bij haar zijn . Zo merkt zij dat zijn dochter NIET vrij is in haar eigen ontwikkeling en daar met het kind aan werkt. De dag na vaders bezoek aan school, komt zijn dochter zeggen , dat ze met deze zorgcoördinator niets meer van doen wil hebben. En zo wordt ook deze persoon weer buiten spel gezet.Deze dame gaat met verlof en er wordt in het nieuwe schooljaar een nieuwe coördinator aangesteld. Deze heeft dan een gesprek met moeder gehad , die heeft verteld met een brief te komen, waarin staat dat vader geen recht op informatie heeft. Omdat hij zijn kinderen bij school opwacht en ze dan aan de haren over straat sleept (hetgeen nooit gebeurd is). Vader zegt dat deze brief niet bestaat, en moeder komt er dus ook niet mee naar school. Vader komt dan enkele weken later wel met een bewijs dat hij gewoon alle rechten heeft van gezag dragend ouder en er geen verbod op inlichtingen voor hem bestaat.

Als vader dan aan de coördinator vraagt, of zij a.u.b. deze handelingen onder de radar van moeder wel wil doorgeven aan de bijzonder Curator, omdat dit cruciaal is voor de Bijzonder Curator om te weten en om juiste beslissingen te kunnen nemen, weigert school dat te doen . Ze zijn dat niet verplicht is het antwoord. Ook bij dit gesprek was ik aanwezig.

Omdat moeder niet tegen kan houden dat vader voorgelicht wordt over de prestaties van zijn kinderen op school, komt zijn dochter zich op de laatste dag voor de grote vakantie afmelden op school en vertelt zij dat ze niet meer terug komt. Vader hoort dit pas na de vakantie. Omdat hij wordt gebeld met de waarschuwing dat zijn dochter niet naar de oude en niet naar een nieuwe school gekomen is. Dit was een misrekening van moeder, die dacht haar dochter wel weer te kunnen inschrijven zonder handtekening van vader. Maar deze school deed dit niet. En dus kreeg de BC na 1 week een belletje van het broertje dat vader weigerde te tekenen op de nieuwe school ???? Dit kon gelukkig wel worden weerlegd, omdat vader meteen nadat hij geïnformeerd was door de oude school de BC had gebeld. Deze was nog op vakantie maar kreeg de door vader gedane schriftelijke melding wel. Vervolgens maakt vader een afspraak om meteen te gaan tekenen op de nieuwe school, en verzoekt de leerplichtambtenaar naar de moeder te sturen, wegens ongeoorloofd verzuim van zijn kind.

Vervolgens krijgt vader een brief van moeders advocaat, verstuurd 2 dagen later nadat vader zijn handtekening al was gedaan. Waarin staat, dat vader verantwoordelijk is voor het verzuim van zijn dochter op school ????? Ook dit is natuurlijk weerlegd, maar toch wordt er ook in deze, weer niets tegen de moeder ondernomen ! !

Vader had in september 2016 weer een zitting, omdat moeder brutaal nu het een-ouderlijk gezag had aangevraagd. Dezelfde onderzoeker van de Raad van de kinderbescherming , die 3 jaar geleden het advies gaf : ‘kinderen moeten vader zo snel mogelijk weer zien’, en dit advies door de rechter dus ook uitgesproken is, en wel met de toevoeging dat moeder zich onder behandeling van een psychiater moet stellen (beide uitspraken zijn nooit ten uitvoering gebracht) geeft nu het advies: ‘het een-ouderlijk gezag maar aan moeder toe te wijzen, omdat het niet meer mogelijk is, de kinderen op deze leeftijd tegen hun wil nog naar vader te sturen’. Vader mag dan reactie geven aan de Raad over dit advies. Ik help hem daarbij en schrijf een 15 velletjes ‘recht voor de raap’ commentaar, waarbij ik alle feiten missers en fouten in dit advies weerleg. Zoals ook het in deze ontbreken van het dossier met haar eerdere advies, dat kinderen de vader snel moeten zien .

Vader hoort via zijn advocaat dat dit commentaar niet naar de rechtbank is gestuurd door de onderzoeker (naam natuurlijk bij ons bekend). Hij neemt contact op met de Raad en er wordt hem gezegd ‘dat zijn weerwoord te lang is en het korter moet’. Vader staat er dan op dat het wordt doorgestuurd in de vorm die hij opgestuurd heeft. Dat wordt dan gedaan

Nu 3 weken geleden was de zitting en de uitspraak! Bij aanvang van deze zitting zegt de rechter dan tegen hem: ‘mijnheer ik heb uw dikke bezwaarschrift aan de Raad van A tot Z doorgelezen’. Waarop de rechter vervolgens besluit Het een-ouderlijk gezag NIET aan de moeder toe te wijzen ! Vader zegt dat hij kan begrijpen dat het onmogelijk is zijn kinderen te verplichten contact met hem op te nemen, omdat er in de thuis situatie dan weer zware druk op zijn kinderen wordt gezet. Wel verzoekt hij nog een gesprek onder toezicht met zijn beide kinderen afzonderlijk te mogen hebben, waarin hij zegt dat hij ze alle verklaringen onder druk van de moeder vergeeft en ze te informeren over hun rechten (is nooit gebeurd). Waarop de rechter aan vader toezegt , dat hij nog een brief aan zijn beide kinderen mag schrijven, die door een rechter afzonderlijk van elkaar, voorgelezen en besproken met ze gaat worden. Waarbij de kinderen en hun reacties dan ook worden geobserveerd.

Vader concentreert zich op beide brieven , die 1 oktober 2017 ingeleverd moeten zijn . Hij is natuurlijk blij met deze uitspraak, (voor zover hij nog blij kan zijn).

Wel herhaalt de geschiedenis zich wederom, want vader krijgt afgelopen week een brief, dat zijn beide kinderen een bezoek aan de politie hebben gebracht, met een verklaring, die zeker weer door moeder verplicht is, daar zij het uiteraard niet met de uitspraak eens is . De politie heeft in deze een melding bij ‘Veilig thuis’ gemaakt. Vader verzoekt de inhoud van de verklaring te weten, maar moet nu wachten op een uitnodiging van ‘Veilig Thuis’.

Ook ik heb contact met VT (Veilig Thuis) opgenomen en een zorgmelding gemaakt en hen erop gewezen dat er al een torenhoog dossier over deze kinderen bestaat. Wat VT dus niet wist en dit dus een herhaling van de geschiedenis is. Deze heb ik ook nog schriftelijk aan VT gestuurd, met de vraag deze bij de melding te voegen. En ze erop gewezen dat ik melding doe, omdat ik deze moeder, wanneer ze haar zin niet krijgt, tot erger in staat acht. Met de nadruk op eerdere verklaringen van de kinderen die zeggen ‘nog liever dood te willen , dan vader te moeten zien.’ Ik heb ze er glashard op gewezen dat bij een ouder met een psychopathisch/narcistische persoonlijkheidsstoornis , dit eigenlijk betekent dat moeder ze liever dood maakt dan macht te verliezen.

Mijn advies, via jullie pagina, om de burgemeester en/of wethouder op de hoogte te stellen van deze misstanden, wordt ontraden door zijn advocaat, die hem adviseert om eerst het gesprek bij VT af te wachten, immers de melding wordt enkel besproken tijdens een persoonlijk gesprek, tot die tijd tast vader in het duister.

En ook de reactie op de voor te lezen brieven af te wachten, om te zien wat de rechter daarop dan beslist. Het feit dat de laatste rechter het advies van de Raad niet opvolgt, mag voor het eerst als een lichtpuntje worden gezien. Moeder probeerde in deze zitting tot 2x toe nog oude valse beschuldigingen in te brengen en werd door de rechter het zwijgen opgelegd .

Ik ga nu stoppen want kan er een boek over schrijven….DIT IS SLECHTS EEN TOPJE VAN DE IJSBERG. Ik schrijf het om ruchtbaarheid te geven aan dit zogenaamde professionele handelen van ondeskundige professionals. Ik ben uit het netwerk van de vader en ken hem al 40 jaar. En probeer hem samen met 5 andere vrienden die hem net zolang al kennen te steunen waar mogelijk. Al deze vrienden hebben een schriftelijke verklaring afgelegd, dat zij niet meer welkom waren en door moeder al toen de kindjes nog klein waren, door haar, de deur gewezen zijn . Maar helaas ….wij worden als buitenstaanders en niet ter zake doende ook aan de zijlijn gezet.

Ik wens elke ouder die in deze vorm van gekkenhuis is terecht gekomen sterkte. Het is heel belangrijk voor de slachtoffers een netwerk te hebben die de buiten gesloten ouder wel gelooft, en ze steun blijft verlenen. Want ook deze vader is kapot van machteloosheid en het feit , dat hij zijn eigen kinderen niet kan en mag beschermen tegen al dit hen aangedane leed!

Anneke Meijer

 

Erna Janssen, de Familie Academie

Blog van een vader die zijn kinderen niet meer ziet
en als ervaringsdeskundige is opgeleid bij de Familie Academie.
Deze vader zet zich in binnen de cliëntenraad van Jeugdzorg.

“Ik wil graag een rimpel in de vijver Nederland veroorzaken met mijn kennis en ervaring over ouderverstoting.”

Ouderverstoting

Toen mij werd gevraagd om een blog te schrijven over ouderverstoting heb ik daar wel even over moeten nadenken, het eerste wat bij me opkwam was: “Ik kan er helemaal geen leuk verhaal over vertellen, wat heeft dat voor zin”?
Een aantal weken later heb ik met er toch maar aan gewaagd.
Waarom? Voor alle slachtoffers van ouderverstoting.
Maar ook om de bekendheid en kennis onder hulpverleners te verspreiden. Daar kan ik wel over schrijven maar een leuk verhaal ervan maken, dat is me niet gelukt.

Ik ben de laatste 7 jaar in verschillende fasen het contact met mijn 3 kinderen kwijt geraakt door ouderverstoting.
Ondanks mijn ouderlijk gezag en diverse beschikkingen van de rechtbank.
Ik heb tijdens die periode menig hulpverlener gesproken en hen vaak (tevergeefs) ook aangesproken op hun verantwoordelijkheid naar onze kinderen toe.
Gevraagd of ze weten hoe loyaliteiten bij kinderen werken en waarom het schadelijk is voor een kind om de andere ouder uit te gummen.
De rode draad in mijn verhaal (en ik ben de enige ouder niet) is, dat wat je ook doet om contact te houden met je kinderen, als je ex niet mee werkt en alle ruimte krijgt van GGD, Jeugdbescherming en rechters, zoals in mijn geval, de zaak dan uitdraait op het verlies van je kinderen.

Een veel gehoorde kreet voor ouders in mijn positie is: “het kind wil niet naar je/u toe”. En dus komt een kind (een tijdje) niet meer. Zonder dat hier een goede reden voor is.
Het kind “wil namelijk niet.”
Op de logische weder vraag: “Hoe werkt dat als een kind niet naar school wil of naar de tandarts?”, krijg je te horen: “Ja daar moet het kind natuurlijk gewoon heen.”
Blijkbaar vinden wij de wettelijke leerplicht en controle bij de tandarts belangrijker dan wettelijke rechten en plichten van kinderen in de gezonde omgang met beide ouders.

Als verstoten ouder blijf je alleen achter.

Voor jou geen steun, voor je kind geen steun om het contact met jou te leren herstellen.
In eerste instantie blijf je hoop houden op een sms-je.
En hoop je door te gaan kijken bij de voetbalwedstrijd van je kind op een beetje contact of minimaal een glimp van je kind.
Uiteindelijk word je daar ook weggestuurd en blijft er een gevoel over of een dierbare is overleden.
Alleen kun je het verlies van een kind niet afsluiten met een begrafenis kun je na de rouw verwerking uiteindelijk verder met je leven.
Bij ouderverstoting is er wel verlies, maar geen afsluiting.
De pijn in je buik, het onbehagen en het maar om je hen blijven kijken met de hoop om je kind ergens te zien, blijft.

Kun je dan helemaal niets doen als ouder?

Achteraf denk ik van wel. Ik had dit graag eerder gehoord.
Zo had ik:
* Gewoon naar sportwedstrijden van mijn kind kunnen blijven gaan.
* Kaartjes kunnen blijven sturen met verjaardag en kerst, Valentijn enz.
* Cadeautje kunnen afgeven met de verjaardag op hun school.
* Met school in contact kunnen blijven, door gewoon naar het 10 minuten gesprek te gaan.
* Boete beding bij rechter aan moeten laten vragen, bij niet nakomen omgang.
* Een deskundige ouderverstoting mee naar rechtbank moeten nemen.

Onwetendheid van professionals.

De onwetendheid van allerlei hulpverleners over ouderverstoting werd voor mij een steeds grotere irritatie.
Het niet herkennen van ouderverstoting, met de bijbehorende manipulaties van zowel kinderen, van de andere ouder, door in mijn geval door de hulpverleners, mentoren van school maar ook rechters.
Maar ook de dood doener die wordt gepapegaaid “het (gemanipuleerde) kind wil niet” dus laten we het zoals het is.
De irritatie leidde bij mij tijdens de Divorce challenge tot een stevige discussie met een rechter die een voordracht hield over vechtscheiding en meldde niet te kunnen voorkomen dat iemand 25 zaken aanspant tegen zijn ex.
Hoezo “je kunt ook in het familierecht als rechter de proceskosten verhalen”.

Hierna werd ik aangesproken door 2 dames die mij verwezen naar Erna Janssen van 
de Familie Academie
 met de mededeling: “Het wordt tijd dat je voor jezelf gaat zorgen.”
Voor mezelf zorgen?????

Het telefonische kennismakingsgesprek kan ik me nog goed herinneren.
Ik was net verstoten door mijn dochter.
Ze wilde niet meer komen, ik mocht niet meer bij voetbal komen kijken en ik mocht geen App’jes meer sturen.
Erna haar reactie was: “ je laat je toch niet wegsturen, blijf contact houden met je dochter.”

Voorlichting ouderverstoting als taak.

Ik heb vervolgens bij Erna een opleiding gedaan “ervaringsdeskundige ouderverstoting”.
Want de ervaring met ouderverstoting maakt je nog geen deskundige.
Ik heb veel geleerd over het fenomeen ouderverstoting en de bijbehorende gedragingen van kinderen maar van ook de verstotende ouder
Dit heeft mij er toe gebracht om alle negatieve energie die het me kost om te zetten in iets positiefs.
Door zoveel mogelijk onder hulpverleners kennis te verspreiden over ouderverstoting
Ik ben begonnen bij gemeente om mensen te benaderen.
Zij kopen veel zorg in en kunnen bij het inkopen van diensten bij hun ketenpartners eisen stellen.
Door mijn open en kritische houding ben ik in door de Jeugdbescherming gevraagd in de cliëntenraad plaats te nemen.
Ook daar ben ik met een zeer enthousiaste medewerker nu aan het kijken hoe zij meer kennis in huis kunnen halen over ouderverstoting en de bijbehorende manipulaties.
Ik wil graag een rimpel in de vijver Nederland veroorzaken met mijn kennis en ervaring over ouderverstoting.
Niet meer voor mijn kinderen daar is het te laat voor, maar voor een percentage van al die kinderen en kinderen van kinderen die nog komen hiervoor te behoeden.

Contactgegevens zijn op te vragen via info@defamilieacademie.nl

 

Voor zij welk momenteel met ouderverstoring te maken hebben... ooit was ik kind van een extreem zware vechtscheiding. In dit geval bleek mijn vader de daderouder. Letterlijk alle middelen werden gebruikt om de kinderen van moeder weg te houden. Dit gedurende 6 volle jaren.

Als verstoten ouder kan je wellicht niet alles begrijpen en al heel zeker als dat je vooraf wel een goede band had met je kind(eren).

Ook al was ik op dat ogenblik reeds 12 jaar... een kind kan je absoluut brainwashen. Meer zelfs, ik begon letterlijk angst te krijgen voor mijn lieve moeder want Ja, in tussentijd bleek zij het gedaante ‘monster’ aangenomen te hebben.

Wat ik in wezen aangeven wil... het contact met mijn moeder heeft zich hersteld.

Op een gegeven ogenblik ga je voor jezelf denken gaan maar pas wel als jong volwassene.

Nu heb ik sinds jaren bewust geen contact meer met de daderouder. Niet eens voel ik nog langer wat voor hem. Eens heb ik gedaverd als een rietje voor hem, nog later kon ik enkel maar haat voelen voor hem, vervolgens medelijden en nu is enkel onverschilligheid wat rest. Heel spijtig overigens... het had alles zo mooi kunnen zijn, toch voel sinds jaren niets meer.

Immers, geen enkel ouder heeft het recht het kind de andere ouder te ontnemen. ELK kind houdt even veel van BEIDE ouders... enkel mag het mishandeld Kind dit niet laten blijken. Meer zelfs, je moet partij trekken voor de daderouder en is dat je dit niet doet, dan verraad je hen als het ware en ben je zelf geen haar beter als die ander. ALLE middelen wd dan ook schaamteloos benut om die andere ouder te raken, maar dan ook alles. Men vergeet hierbij enkel het belang vh kind uit het oog.

Zelf heb ik mijn vader dit tot de dag van vandaag niet kunnen vergeven. Dit is dan ook kindermishandeling in de meest erge vorm. Uiterst zware straffen zouden hierop moeten staan. Je scheidt immers als koppel maar niet als ouder.

Ook nu nog dragen wij de gevolgen nog steeds.

En ja, hij had beter moeten weten. Niet 1 excuus kan al het geleden leed verzachten. Dit was zijn keuze... elke dag opnieuw. Ook nu zal hij daar de gevolgen ‘levenslang’ voor moeten dragen. Nooit zal ik er nog voor hem zijn.

Anoniem

 

Posted on 

Afgelopen dinsdag kreeg ik een mail van Sven Koopmans, tweede kamer lid voor de VVD. Hij wilde me informeren dat er gisteren in de tweede kamer een motie zou worden ingediend die het weghouden van kinderen bij de andere ouder strafbaar zou stellen. Ik stelde zijn persoonlijke berichtje zeer op prijs.

Strafbaar

Het was dan ook fijn om gisteren veel appjes en berichtjes te krijgen die allemaal verwijzen naar de nieuwsberichten en kranten van die dag! Berichtjes van vrienden, collega’s, ouders uit de klassen van mijn kinderen, zelfs wildvreemden die mijn verhaal kennen en nu ineens zien dat dit een veel grotere plaag is dan alleen mijn verhaal: jaarlijks komen er 16.000 kinderen bij die verstoten worden van een ouder. Op dit moment zijn er al bijna 1 miljoen mensen die dagelijks te maken hebben van het verdriet van het gemis van een kind in hun familie. En jaarlijks groeit deze groep met ca 75.000 mensen!

Motie

Deze motie is een eerste stap maar er moet nog een wet gemaakt worden en vervolgens geïmplementeerd en daarna moet de rechtbank hier nog invulling gaan geven aan de uitvoering. Maar goed het is een eerste stap om de weigerachtige ouder onder druk te kunnen zetten om in het belang van het kind te handelen. Want het weghouden van kinderen bij de andere ouder is niets meer en minder dan geestelijke kindermishandeling en ex-partner geweld. En nooit in het belang van de kinderen.

Rapport Rouvoet

Er is onlangs een rapport uitgekomen van André Rouvoet waarbij de jeugdzorg, politie en justitie al mee krijgt dat ze hiertegen moeten gaan optreden. Maar de jeugdzorg faalt. Stellen zelfs dat ze vonnissen van rechters niet hoeven op te volgen, vinden de het rapport en aanwijzingen van Rouvoet onnodig zijn en zijn van mening dat ze de adviezen niet hoeven op te volgen, ze willen dit probleem niet erkennen en vinden extra opleidingen en bijscholing voor hun eigen medewerkers op dit specifieke onderwerp niet nodig.

In de afgelopen maanden heb ik veel lotgenoten gesproken en heb ik een groot aantal andere dossiers van andere ouders bij jeugdzorg Brabant mogen lezen. Het is niet een klein hoopje misstanden, het is een hele grote (puin)hoop bij JBB. Handelingsonbekwaam, economische belangen boven de belangen van de kwetsbare kinderen en grote missers met hele grote gevolgen voor betrokken kinderen en ouders. Om vervolgens weg te kijken en de schuld elders neer te leggen.
Maar het is van de zotte dat het strafrecht erbij gehaald moet worden om dit voor elkaar te krijgen.

Het is van de zotte dat je aangifte moet gaan doen tegen je ex-partner, de andere ouder van je eigen kinderen. Kinderen die je uit liefde samen ooit op de wereld hebt gezet. Oh, was het geen liefde? Okay dan niet, maar dat geeft je als ouder nooit het recht om de andere ouder uit het leven van je kinderen te weren. Waar is dan het gezonde verstand gebleven als je je kinderen geen emotionele toestemming geeft om contact te hebben met de andere ouder? En hoe kan een ouder zijn of haar kinderen goed opvoeden als je ze niet eens toestemming durft te geven om naar de andere ouder te gaan.

En hoe is het mogelijk dat jeugd zorgwerkers, die zelf ook vader of moeder zijn, dit toelaten. Hoe voeden die hun kinderen op met welke waarden en normen. Hoe kan het dat een bestuurder van een jeugd zorginstelling, die zelf vader en wellicht opa is, dit toelaat in zijn instelling? Het zegt heel veel over de verkniptheid van deze jeugd zorgwerkers en de leiding aldaar. Maar alleen borging in het strafrecht voorkomt geen ouderverstoting en daarmee voorkom je dus ook geen emotionele schade.
Via het strafrecht kun je (straks)iemand dwingen maar daar los je het probleem niet mee op. Want de emotionele toestemming is er dan nog steeds niet.

Het is de weigerachtige ouder, en haar ondersteunende netwerk, die vervolgens aangesproken moet worden en geholpen moet worden om dit gedrag te laten veranderen en eruit te krijgen. Want was Michael P ook niet veroordeeld via het strafrecht. En wat heeft hij gedaan met Anne Faber? Strafrecht alleen help niet.

Hulpverleningstraject

Er zal bijvoorbeeld voor deze ouders een hulpverleningstraject opgestart moeten worden. En zolang dat loopt moeten de kinderen beschermd worden tegen de negatief programmerende verstotende ouder en begeleid worden door een goede hulpverlener met verstand van zaken en gecertificeerd als kenner van ouderverstoting. Een hulpverlener die niet kiest voor de verstotende ouder maar kiest voor wat in het belang is van elk kind: Contact met beide ouders. En niet zoals nu: geen contact met 1 van de ouders omdat rust geboden is. Dat geeft immers een verstotende ouder alleen maar meer ruimte desastreuze invloed uit te oefenen.

Daarom: gisteren was weer een dag waar een klein stapje voorwaarts is gemaakt in de strijd tegen ouderverstoting en voor alle kinderen die geen contact mogen hebben met een van de ouders. Gisteren is weer een klein beetje vooruitzicht geboden aan verstoten ouders. Maar willen we dit nu echt weg krijgen uit de wereld? Dan moet er nog veel gebeuren. En de hele maatschappij kan daar aan bijdragen: Kijk dan niet meer weg. Spreek uw zorgen uit. En stop niet uw kop in het zand en herken ouderverstoting.

#ikkijknietmeerweg

Laat de hashtag #ikkijknietmeerweg rondgaan. Maak de maatschappelijke verontwaardiging groot. Geef ouders en grootouders en andere familieleden die hun kinderen, kleinkinderen, neefjes en nichtjes niet meer zien een steun in de rug door te zeggen dat je niet meer weg kijkt.
En spreek mensen aan die wel wegkijken. Het netwerk van verstotende ouders, maar ook de familie en verstotende ouders zelf. Maar ook hulpverleners, wethouders, politie, advocaten, mediators, gezinscoaches, onderwijzers en kindercoaches. Laat met #ikkijknietmeerweg weten dat je ziet wat er gebeurd en dat dat niet oké is. En dat de maatschappij het falen van de jeugdzorg beu is.

Het drama van Hoogeveen had nooit mogen gebeuren en hoeven te gebeuren als de jeugdzorg zijn werk had gedaan. En Hoogeveen was niet het laatste dossier. Er komen nog veel meer voorbeelden aan die het echte falen van de directies en jeugd zorgwerkers bloot gaat leggen. Dusdanig falen dat het strafrecht echt toegepast moet gaan worden, maar dan op de hulpverleners. Want los van de ouder die het contact met de andere ouder tegenhoudt faciliteert de jeugdhulpverlening deze mishandeling.

Maatschappelijke verontwaardiging

Het wordt tijd dat de maatschappelijke verontwaardiging nu gaat postvatten in Nederland. Dat we met elkaar opstaan en Ouderverstoting de wereld uit gaan helpen en dat we de verstotende ouders nu echt als maatschappij gaan aanspreken. Dat de maatschappij het niet meer pikt wat er gebeurd. En dat we heel snel die kinderen die hier de dupe van zijn gaan helpen.
En ja het gaat om de kinderen. Sta open voor kinderen waarvan je weet dat zij een van de ouders niet meer zien.

En geef ze a.u.b. het vertrouwen dat het helemaal okay is om te houden van beide ouders. Dat het okay is dat ze balen dat papa en mama uit elkaar zijn. En dat ze mogen groeien en zich ontwikkelen tot evenwichtige volwassenen met de hoopvolle gedacht dat papa en mama misschien niet meer van elkaar houden, maar dat beiden ouders nog steeds even veel van het kind houden! Dat ook jij de situatie van vóór de scheiding kent en ziet dat het beeld wat nu gegeven wordt over de verstoten ouder niet klopt. Dat de kinderen eerlijk mogen zijn en dat je de gesprekken met hun vertrouwelijk behandelt.

Dat ze hun verdriet met jou kunnen delen. Maar bovenal dat je het verdriet van de verstoten ouder kent en hoe hard die vecht om in contact te komen en blijven met zijn eigen kinderen maar op alle fronten door de verstotende ouders en hulpverleners tegengewerkt wordt, negatief wordt weggezet of belachelijk gemaakt.
Dus #ikkijknietmeerweg. Omdat een kind altijd al de dupe is van een scheiding hebben ze het recht dat ze volwassenen om zich heen hebben die zeggen: Ik kijk niet meer weg. Ik zie dat kind en ik zie dat het kind recht heeft op omgang met beide ouders.


Daarom zeg ik tegen alle betrokkenen: kinderen die één van hun ouders niet meer zien, ouders die hun kinderen niet meer zien, opa’s & oma’s en andere familieleden die het gemis moeten ervaren van familieleden: #ikkijknietmeerweg
Maar ook tegen alle ouders die hun kinderen weg houden bij de andere ouder, hun netwerken maar ook alle hulpverleners, wethouders, politie, advocaten, mediators, gezinscoaches, onderwijzers en kindercoaches die hier niet tegen optreden: #ikkijknietmeerweg
Meer weten over ouderverstoting en de kenmerken? Kijk dan op 167-rode-vlaggetjes

Delen mag #ikkijknietmeerweg